Deze week is het de week van valpreventie.

Als we het hebben over valpreventie moet ik steeds denken aan mijn avontuur in het museum.

Ik op mijn iets te hoge hakken (waar ik op een mooie egale vloer verrassend snel op kan lopen), mijn pleegkind op zijn comfortabele gymschoenen, naar het museum.

In het museum was er een apart gedeelte over insecten die onder stenen leven. Om alles zo echt mogelijk te laten lijken hadden ze een kiezelstenen vloer gemaakt met een bankje en een prachtig ijzeren tuinhek erop. Het was natuurlijk niet een echte kiezelsteen vloer maar een linoleum vloer met een bijna niet van echt te onderscheiden kiezelstenen motief. Mijn pleegkind rende er over heen op zoek naar nieuwe verrassende insecten. Ik, zoals een goede ’moeder’ behoort te doen, er achter aan.

Maar op de een of andere manier kon mijn brein niet begrijpen dat het geen echte kiezelstenen waren. Ik liep zo wiebelend en onzeker als maar kan zoals je doet met je hoge hakken op echte kiezelstenen. Het lukte me werkelijk  niet om gewoon door te lopen.

Ik ging zitten op het bankje en overdacht wat er net met me gebeurde.

Het is precies hoe mensen met dementie en andere cognitieve stoornissen een omgeving zoals deze kiezelstenen vloer kunnen ervaren. Ze benaderen de omgeving emotioneel en reageren daar op. Dus een kiezelstenen linoleum vloer maakt je heel onzeker en onstabiel tijdens het lopen. En als je dan ook nog wat slechter ter been bent is het valgevaar extra groot.

Daarom is het zo belangrijk dat we er over nadenken wat voor vloer we gebruiken in een woning voor ouderen. Het oppervlak  dient niet alleen in werkelijkheid vlak te zijn maar ook gevoelsmatig te kloppen.

Trouwens niet onbelangrijk: Mijn pleegzoon en ik hebben  een bijzonder leuke en leerzame middag in het museum gehad!